به گزارش پایگاه خبری قم گویا به نقل از پایگاه خبری به وقت ایران،  هفدهم مرداد، روز خبرنگار است؛ اما خبرنگاری را نمی‌توان در قاب یک مناسبت تقویمی خلاصه کرد. خبرنگار در نقطه‌ای میان جامعه و قدرت ایستاده است؛ جایی که باید سؤال کند، روایت‌ها را بسنجد، واقعیت را از هیاهو جدا کند و آنچه را ممکن است در سکوت فراموش شود، به حافظه عمومی بسپارد.

از منظر حقوق عمومی نیز دسترسی به اطلاعات، امتیازی برای خبرنگار نیست؛ حقی متعلق به شهروندان است. وقتی خبرنگار برای دریافت یک اطلاعات عمومی پشت در می‌ماند، فقط او از پاسخ محروم نشده است؛ مردمی که باید بدانند نیز پشت همان در مانده‌اند. قدرت زمانی پاسخ‌گو می‌ماند که پرسیدن از آن ممکن باشد و معیار احترام به رسانه نیز تحمل خبرهای مطلوب نیست؛ تحمل پرسش‌های دشوار است.

اما سال‌هاست تناقض دیگری در این حرفه نادیده گرفته می‌شود. از خبرنگار انتظار داریم صدای کسانی باشد که صدایشان شنیده نمی‌شود؛ از حقوق کارگر بنویسد، فقر را ببیند، فساد را پیگیری کند، از مدیران پاسخ بخواهد و برای حقوق مردم مطالبه کند، اما کمتر پرسیده‌ایم چه کسی برای حقوق خود خبرنگار مطالبه می‌کند؟

خبرنگاری که از معیشت دیگران می‌نویسد، گاه خود گرفتار همان معیشت است؛ از امنیت شغلی گزارش می‌دهد، در حالی که امنیت شغلی خودش تضمین‌شده نیست؛ از قانون و حق می‌پرسد، اما برای بیمه، قرارداد، دستمزد و ابتدایی‌ترین حقوق حرفه‌ای خود میان نهادهای مختلف سرگردان می‌ماند.

اینجاست که سخن گفتن از «استقلال رسانه» معنای دیگری پیدا می‌کند. استقلال فقط شجاعت پرسیدن نیست؛ امکان ایستادن نیز می‌خواهد. خبرنگاری که هر روز نگران شغل و معیشت خود است، در برابر فشار آسیب‌پذیرتر خواهد بود. نمی‌توان معیشت خبرنگار را پشت در گذاشت و از او انتظار استقلال قلم داشت.

البته خبرنگار نیز مسئول است؛ در برابر حقیقت، حیثیت اشخاص و کلمه‌ای که منتشر می‌کند. راستی‌آزمایی، دقت، رعایت حق پاسخ و پرهیز از شایعه، اساس اعتبار این حرفه‌اند. اما مسئولیت نمی‌تواند یک‌طرفه باشد. اگر خبرنگار باید بابت یک کلمه پاسخ‌گو باشد، صاحب قدرت نیز باید بابت یک تصمیم پاسخ بدهد؛ و اگر رسانه مکلف به رعایت قانون است، دستگاه‌ها نیز نمی‌توانند حق پرسیدن و دسترسی به اطلاعات را نادیده بگیرند.

روز خبرنگار، بنابراین، بیش از آنکه روز تقدیر باشد، باید روز پرسش باشد: خبرنگار تا چه اندازه امکان پرسیدن دارد؟ نقد او چقدر تحمل می‌شود؟ امنیت حرفه‌ای‌اش چگونه تأمین می‌شود؟ و چه کسی مسئول دفاع از حقوق کسی است که هر روز برای حقوق دیگران می‌نویسد؟

احترام به خبرنگار را نمی‌توان با تعداد لوح‌ها و پیام‌های تبریک سنجید. گاهی پاسخ دادن به یک سؤال، تحمل یک نقد منصفانه و تأمین یک حق حرفه‌ای، بسیار بیشتر از یک مراسم درباره جایگاه واقعی رسانه سخن می‌گوید.

هفدهم مرداد می‌گذرد و تبریک‌ها تمام می‌شود؛ اما خبرنگار می‌ماند، با پرسش‌هایی که هنوز بی‌پاسخ‌اند و معیشتی که پشت در جا مانده و هنوز هیچ متولی ندارد.